ऋग्वेदः सूक्तं ६.१३

From HinduismPedia
Jump to navigation Jump to search


त्वद्विश्वा सुभग सौभगान्यग्ने वि यन्ति वनिनो न वयाः ।
श्रुष्टी रयिर्वाजो वृत्रतूर्ये दिवो वृष्टिरीड्यो रीतिरपाम् ॥१॥
त्वं भगो न आ हि रत्नमिषे परिज्मेव क्षयसि दस्मवर्चाः ।
अग्ने मित्रो न बृहत ऋतस्यासि क्षत्ता वामस्य देव भूरेः ॥२॥
स सत्पतिः शवसा हन्ति वृत्रमग्ने विप्रो वि पणेर्भर्ति वाजम् ।
यं त्वं प्रचेत ऋतजात राया सजोषा नप्त्रापां हिनोषि ॥३॥
यस्ते सूनो सहसो गीर्भिरुक्थैर्यज्ञैर्मर्तो निशितिं वेद्यानट् ।
विश्वं स देव प्रति वारमग्ने धत्ते धान्यं पत्यते वसव्यैः ॥४॥
ता नृभ्य आ सौश्रवसा सुवीराग्ने सूनो सहसः पुष्यसे धाः ।
कृणोषि यच्छवसा भूरि पश्वो वयो वृकायारये जसुरये ॥५॥
वद्मा सूनो सहसो नो विहाया अग्ने तोकं तनयं वाजि नो दाः ।
विश्वाभिर्गीर्भिरभि पूर्तिमश्यां मदेम शतहिमाः सुवीराः ॥६॥


Template:सायणभाष्यम्


६.१३.२ क्षत्ता - क्षदतिरत्र दानकर्मा(सायणभाष्य)।

क्षद् संवृतौ । सौत्रधातुरयम् । (शब्दकल्पद्रुमः)

अभिक्षत्तारो(ऋ. २.२९.२) - अभितः शत्रूणां हिंसितारः (सायणभाष्यः)

उपोहश्च समूहश्च क्षत्तारौ ते प्रजापते - अथर्ववेद ३.२४.७। उप समीपं ऊहति प्रापयति धान्यादिकं इति उपोहः(सायणभाष्यम्)

क्षत्ता दौवारिकः(सार्वत्रिक)

Template:ऋग्वेदः मण्डल ६

Page is sourced from

sa.wikisource.org ऋग्वेदः सूक्तं ६.१३